Zosia ma 8 lat i polskie obywatelstwo po mamie. W polskich aktach stanu cywilnego jej nie ma. W hiszpańskim akcie urodzenia jej rodzicami są dwie kobiety, Polka i Irlandka, więc od 2019 roku rodzina walczy o polski akt urodzenia i polskie dokumenty.

4 listopada Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów miał wreszcie odpowiedzieć na pytanie, czy taki akt można wpisać do polskiego rejestru. Pytanie zadał w styczniu 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. NSA pozostawił je bez rozpoznania, bo uznał, że zostało źle sformułowane. Nadal obowiązuje więc uchwała NSA z 2019 roku, według której takiego aktu nie da się przepisać. Sprawa wraca do Krakowa, a Zosia dalej czeka.

To samo państwo wpisuje już do rejestrów zagraniczne śluby par jednopłciowych, jest ich ponad 500. Ślub widzi. Dziecka z tego małżeństwa już nie. A w tęczowych rodzinach w Polsce wychowuje się około 50 tysięcy dzieci.

Większość z nas stoi po stronie tych rodzin. W sondażu SW Research dla Kampanii Przeciw Homofobii 56,9% osób odpowiedziało, że obie osoby rodzicielskie powinny mieć prawo do opieki nad dzieckiem. Instytucje wciąż nie nadążają.

Sądy mogą łatać ten problem latami, rodzina po rodzinie. Rozwiązać go musi ustawa: równość małżeńska z prawem do wspólnego rodzicielstwa. W apelu „Chcemy wszystkich praw dla osób LGBT+” zwracamy się do polityczek i polityków: dajcie osobom LGBT+ wszystkie prawa, także te, które chronią ich dzieci. Podpisało go już ponad 3 800 osób.

Podpisuję apel o wszystkie prawa dla osób LGBT+ →

Źródła: 8-letnia Zosia „nie istnieje” w Polsce. Decyzja NSA ws. dziecka wychowywanego przez dwie matki, RMF24, 4.11.2026; Rodzice tej samej płci w akcie urodzenia dziecka. 7 sędziów nie rozpoznało pytania w takiej sprawie, Forsal.pl, 4.11.2026; uchwała NSA z 2.12.2019, II OPS 1/19.

Fot. Negowetti, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons (Parada Równości, Warszawa 2021)