Apelujemy o wpisanie do ustawy o pomocy społecznej Domów dla Młodzieży i mieszkań dla młodzieży – odrębnej, kompleksowej formy pomocy dla młodych osób doświadczających bezdomności i nią zagrożonych.

Mówimy o osobach w wieku 18–25 lat, które nie mają bezpiecznego miejsca do życia.

Śpią u znajomych, w nocnych autobusach, na klatkach schodowych, dworcach. Jeśli szukają pomocy, system oferuje im noclegownie i schroniska.

Są wśród nich wychowankowie pieczy zastępczej i placówek resocjalizacyjnych. Ale są również młodzi ludzie, którzy nigdy wcześniej nie byli objęci pomocą. Łączy ich jedno – wchodzą w dorosłość, doświadczając bezdomności.

NOCLEGOWNIA NIE JEST MIEJSCEM NA START W DOROSŁOŚĆ.

Dlaczego to jest ważne?

Młody człowiek w sytuacji bezdomności potrzebuje nie tylko miejsca, w którym może spać.

Potrzebuje pomocy dostosowanej do wieku i etapu życia: wsparcia w zdrowieniu, edukacji, zdobyciu i utrzymaniu pracy, budowaniu relacji, rozwijaniu umiejętności potrzebnych w codziennym życiu i przygotowaniu do samodzielności.

18. urodziny nie oznaczają gotowości do samodzielnego życia.

Dlatego chcemy, aby w ustawie o pomocy społecznej pojawiły się Domy dla Młodzieży i mieszkania dla młodzieży – odrębna, dostosowana do młodego wieku forma pomocy dla osób w wieku 18–25 lat.

Miejsca, w których młody człowiek otrzyma bezpieczne schronienie i kompleksowe, indywidualnie dobrane wsparcie w jednym systemie pomocy.

Chcemy, aby takie miejsca powstawały w Polsce i były dostępne lokalnie, tak aby młodzi ludzie mogli otrzymać wsparcie tam, gdzie żyją lub chcą żyć.

Bezdomność młodzieży wymaga OSOBNYCH rozwiązań.